مهرانگیز کار

مدل منفی زن ایرانی

150131_3
باری دیگر سر و کله فاطمه خانم آلیا پیدا شد. این بار نه از برای فتوی دادن بر اعدام زنان خیابانی، بلکه برای وتو کردن حق تثبیت شده یک روزنامه نگار برای ادامه حضور در حوزه کار مطبوعاتی.
وی در مصاحبه‌ای پیرامون توقیف روزنامه «مردم امروز» گفت: «به عقیده من، آقای قوچانی (سردبیر روزنامه توقیف شده) دیگر صلاحیت ادامه کار در مطبوعات ایران را ندارد… هر سردبیری پس از توقیف روزنامه‌اش باید از کار روزنامه نگاری خداحافظی کند…» به این ترتیب در یک چشم بر هم زدن فاطمه خانم بدون استناد به قانون، حکم بر محکومیت قطعی صادر کرد و به بهانه مصاحبه، حکم حکومتی را برای اجرا به گروههای آماده خدمات غیرقانونی ابلاغ کرد. کاری که حتی ولی فقیه هم با این فوریت به آن عمل نمی‌کند. به جاست در این باره که خانم آلیا و زنان همفکرش بار سنگینی شده‌اند بر منافع ملی کشور و همچنین برشانه‌های زنان پیشرو ایرانی، حرفی بزنیم.
فاطمه خانم آلیا را می‌شناسیم. با کلمات قصار ایشان آشنا هستیم و می‌دانیم گونه‌ای زن دست ساز انقلاب‌اند که آن‌ها را مردان بی‌کفایت ایرانی در حوزه‌های حکومتی زائیده و پرورش داده‌اند. آن‌ها را در جای شرکای بخور بخور‌های خود نشانده‌اند. گذشت آن روزگاری که می‌گقتند «پشت هر مرد موفق دنبال یک زن دانا بگردید». حالا دیگر می‌گویند «پشت هر زن فعال در حوزه‌های حکومتی جمهوری اسلامی دنبال مردان بی‌کفایت و گردن کلفت حکومتی بگردید». این همه دگرگونی در داوری‌ها را مدیون یک رژیم صد در صد مردانه هستیم که در ‌‌نهایت می‌گردد و می‌گردد و یک زن از طایفه فکری خود را وارد این حوزه و آن حوزه می‌کند و در را روی هر چه زن شایسته و خوشفکر و منطقی است می‌بندد.
خانم فاطمه آلیا نماینده مجلس و عضو کمیسیون اجتماعی مجلس است. تا حالا می‌دانستیم دشمن زنانگی است و عاشق اعدام زنان است. با توقیف روزنامه مردم امروز دانستیم دشمن سردبیران نشریات توقیف شده هم هست.
150131شگفتا که یک زن راه یافته به مجلس که او را با صد‌ها ترفند میخ کرده‌اند به صندلی‌های نمایندگی، پیش از آنکه طرح و لایحه‌ای با ماهیت تشدید سرکوب مطبوعات به مجلس برود، خودش مصوبه صادر می‌کند و قوانین مطبوعاتی موجود را که در آن حرفی از محرومیت ابدی سردبیر نیست، یک کلام وتو می‌کند. بعد هم که متوجه می‌شود خراب کرده است و بیخودی دم به تله داده، چادرش را به دندان می‌گیرد و می‌گوید «ببخشید من بیشتر از این نمی‌توانم توضیح بدهم باید به جلسه‌ای بروم. خدانگهدار»
کاشکی می‌فهمیدیم منظور از ورود فاطمه خانم به مجلس شورای اسلامی چه بوده است؟ مبارزه با فحشا با طناب دار؟ تعطیل مطبوعاتی که با روزنامه کیهان خواهر و برادر نیستند و از پول نفت تغذیه نمی‌کنند یا وی‌ترین سازی در برابر غرب که ظاهرا بد و بیرایش می‌گویند و در باطن به آن عشق می‌ورزند و بچه‌ها را با پرداخت شهریه‌های هنگفت می‌فرستند به دانشگاههای غرب تا به قول خودشان (نه ما) آدم بشوند.
فاطمه خانم آلیا از کدام منابع مالی حقوق و مزایا و عطایا می‌گیرد؟ نماینده کدام در صد از جمعیت کشور است؟ با حضرت جنتی پدر چه اندازه حشر و نشر مالی و رفاقتی داشته که با وجود انبوهی زنان شایسته در ایران، این یکی پیاپی تایید صلاحیت می‌شود؟ کدام نیروی فائقه به او حق گستاخی و جسارت به حریم روزنامه نگاران شریف ایرانی را داده است؟ چرا بابت هجویاتی که سالهاست با عنوان نمایندگی انتصابی بر ضد حق حیات و کرامت انسانی زنان انتشار می‌دهد مواخذه نمی‌شود. اصلا پیامبر اسلام نیازی به این حامیان بی‌صلاحیت و جاهل که نان را به نرخ روز می‌خورند و نان مردم را از سفره‌شان می‌ربایند دارد؟
بی‌گمان این فرمایشات، در شناسنامه صلاحیتی ایشان برای مجلس آینده ثبت شده و شورای نگهبان چشم بسته او را تایید صلاحیت می‌کند. از او بهتر که برای وی‌ترین سازی مجلس انتصابی و دو جنسی نمایاندن آن پیدا نمی‌شود. هم به اعدام عشق می‌ورزد، هم دروغی به غرب بد و بیراه می‌گوید، هم می‌خواهد ترتیب سردبیرهای غیر همسو با کیهان و اقمارش را بدهد، هم اینکه اهل توضیح نیست. فتوی می‌دهد و از توضیح فتوی می‌گریزد. کتره‌ای می‌گوید «مردم امروز» از غرب دستور می‌گیرد. غرب مگر بیکار است. کلی بحران روی دستش افتاده.
فاطمه خانم آلیا یک زن ایرانی است با تمام هویت رنج کشیده‌ای که هر زن ایرانی در مقاطعی از زندگی، آن را تحمل کرده است. اینکه احیانا مسلمان مومنی است، البته فصلی است از آزادی دین و مذهب و عقیده که در خوراحترام است. اما اینکه حتما و به یقین با منافع سرزمین خود در حال جنگ است، قابل سرزنش است. او با مطبوعات و آزادی مطبوعات ستیزه می‌ورزد. به روزنامه نگار مخلصی که بار‌ها نشریه‌اش توقیف و تعطیل شده و با این وصف، تن به خمودی و انفعال نداده و باز به جان کوشیده تا در چارچوب قوانین چپ اندر قیچی مطبوعاتی همچنان قلم بزند و در نزدیکی انواع زندان‌ها و شکنجه گاه‌ها، روزنامه و خوراک اطلاع رسانی برای مردم تهیه کند، بر چسب سرسپردگی به غرب می‌زند. درست است که برای تایید صلاحیت در دوره‌های انتخاباتی به نامزد‌ها می‌گویند برقص آن گونه که ما می‌خواهیم، اما خوش رقصی، فقره دیگری است از ضعف نفس که خانم آلیا گرفتار آن است.
خانم آلیا در مجموعه هائی از دستجات گوش به فرمان، ممکن است همفکرانی داشته باشد که آن‌ها را در جهل نگاهداشته‌اند، اما ایران به آن دستجات محدود نمی‌شود. خانم آلیا و زنان همسوی او که به هر دلیل وارد حوزه‌های تصمیمگیری می‌شوند، هر قدر دستشان برای اتخاذ تصمیم‌های بزرک و سودمند بسته باشد، نباید در هتک احترام از مطبوعات و نیروهای زحمتکش در این عرصه، دراز دستی و گستاخی کنند. تریبونی نیست تا جرات کند بر آنان خرده بگیرد. خرده گرفتن از فاطمه خانم آلیا‌‌ همان و توقیف نشریه و لابد محرومیت ابد مدت سردبیر ه‌مان! بگذریم از فقرات دیگر که حبس و شکنجه و اقرار به کارهای ناکرده است.
150131_2این شد نمایش شایستگی‌های زنانه برای حل مسائل اجتماعی؟
این شد دلیلی بر حضور زنان ایرانی در حوزه‌های مدیریتی؟
این شد دلیلی بر مشارکت سیاسی زنان؟
این شد مدل برای ایجاد انگیزه در دختران جوان ایرانی تا برای کسب کرسی‌های مجلس، تقلا بزنند. بخواهند در مجلس حرف تازه‌ای بگویند و بر حرمت قلم و آزادی بیان تاکید کنند؟
تهمینه میلانی را با اتهامات واهی در کار سینمائی می‌کشند دادسرا. چرا؟
نسرین ستوده را با اتهامات واهی در کار وکالت زندانی می‌کنند و محروم از وکالت. چرا؟
دسته دسته زنان عاشق ایران را که برای سرزمینشان آبرو و احترام جهانی کسب می‌کنند به محبس می‌برند و سرانجام محکومشان می‌کنند به خاموشی. چرا؟
از جمع پریشان زنان عاشق این سرزمین، حتی یکی به کرسی فاطمه خانم آلیا دستش نرسیده و نمی‌رسد. چرا؟.
خانم فاطمه آلیا به این مقام انتصابی دست یافته و به خود اجازه می‌دهد تا بر یک روزنامه نویس چیره و ماهر و سرد و گرم چشیده در روزنامه نگاری بتازد و بدون آنکه حق داشته باشد، او را برای ابد از سردبیری محروم کند.
راستی محمد قوچانی به فرض که باور کند مملکت حساب و کتابی دارد، کجا می‌تواند از خانم فاطمه آلیا شاکی بشود؟
حقوقدانی هست که به این پرسش پاسخ بدهد؟ وکیل مدافعی هست در ایران که وکالت قوچانی را در شکایت از خانم آلیا به عهده بگیرد و به تبعات آن اندیشه نکند؟
اگر پاسخی سزاوار برخورد قانونی با این بی‌عدالتی‌ها نیست، آیا عجیب است اگر آرزو کنیم آن قدر زنده بمانیم تا خانم فاطمه آلیا را به اتهام دشمنی با فرهنگ این مرز و بوم، به محاکمه منصفانه فراخوانیم و احیانا خود دفاع از او را در یک مرجع قضائی شایسته، رایگان بپذیریم؟
نمی‌شود انسان بود. زنده بود و به امید پاسخگو کردن امثال فاطمه آلیا پیاپی هشدار نداد. به راستی نمی‌شود، حتی اگر به شدت خسته و دل زده شده باشیم.
منبع: روزآنلاین

Share