کمیته ی ایرانی مخالفت با اعدام- ونکوور

iranma131204_3به دنبال موج تازه ی اعدام ها در زندان های رژیم جمهوری اسلامی،ما، شماری از کنشگرناز پس سالها تفرقه و جدائی بسیاری از فعالان حقوق بشری و سیاسی ونکوور، کمیته ای با مشارکت جمعی از فعالان حقوق بشری و سیاسی این شهر دست به تظاهرات اعتراضی برای درخواست لغو حکم اعدام در ایران را که در همزمانی با سالروز صدور منشور جهانی حقوق بشر نیز قرار داشت، به ضمیمه اعلامیه این کمیته خدمتتان ارائه میگردد. با سپاس- کمیته مخالفت با اعدام در ایران- ونکوور
به دنبال موج تازه ی اعدام ها در زندان های رژیم جمهوری اسلامی،ما، شماری از کنشگران ایرانی باشنده ی
ونکوور از جریان های گوناگون سیاسی، بر آن شدیم تا با تشکیل کمیته ای، زمینه ساز هم صدایی و همگرایی هر چه بیشتر جامعه ی ایرانی در مخالفت با اعدام شویم . به باور ما، مجازات در جمهوری اسلامی نه برای پیشگیری از بزهکاری و ایجاد امنیت اجتماعی ، که چونان ابزاری برای ایجاد ترس، انتقام جویی، و تحقیر شهروندان در برابر قدرت چیره ی حکومتی است. پافشاری جمهوری اسلامی بر اجرای مجازات هایی چون اعدام، به ویژه درمعابر عمومی، سنگسار، بریدن دست و پا، و شلاق به رغم مخالفت های گسترده ی جهانی بهترین گواه بر استفاده ی ابزاری این رژیم از ساز و کارهای قضایی در جهت تحکیم خودکامگی است.

روحانیان حاکم بر ایران، بهره گیری از مجازات اعدام برای تثبیت جایگاه خود را حتی پیش از رسمیت یافتن رژیم جمهوری اسلامی ، از همان روزهای نخست پس از پیروزی انقلاب بهمن 57 آغاز کردند. اعدام های بی محاکمه یا مبتنی بر محاکمه های صوری چند دقیقه ای و بدون رعایت استاندارهای شناخته شده ی حقوقی، به سران حکومت پیشین محدود نماند و در کوتاه زمانی دامان گروه ها و شخصیت های عمده ی حاضر در انقلاب بهمن را نیز گرفت. جمهوری اسلامی در ادامه ی نادیده انگاری آرمان های انقلاب بهمن 57 دست به دو رشته کشتار بزرگ ، یکی در سالهای نخستین دهه ی شست و دیگری در تابستان فاجعه بار 67 زد که پرونده ی این هر دو فاجعه نزد جامعه ی سیاسی ایران و مجامع حقوقی جهان همچنان گشوده است.

حربه ی اعدام در جمهوری اسلامی به مخالفان سیاسی محدود نمانده است و چنان است که با توجه به شمار بالای اعمال مجازات اعدام برای جرایم عمومی در کنار “به اصطلاح” جرایم سیاسی، رژیم جمهوری اسلامی سالهاست که رتبه ی نخست نرخ اعدام در جهان را از آن خود کرده است.

هر چند موج فزاینده ی اعدام ها در ماه های گذشته بیشترین قربانی را از مناطقی مانند بلوچستان و کردستان گرفته است، در تصویری بزرگ تر همچنان در رویارویی با جامعه ی مدنی و کوشندگان اجتماعی در سراسر ایران تفسیر می شود و نمایانگر همان رویکردهای رژیم در سی و پنج سال گذشته می باشد. در همین راستا، گستاخی پایوران رژیم در اعلام رسمی اعدام هم میهنان بلوچ به بهانه ی انتقام جویی از گروهی تروریستی که دلیلی بر پیوند آن با اعدام شدگان طرح نشده است، نه تنها هیچ نشانی از رفتار حکومتی پاسخگو با شهروندانش ندارد، که یادآور رفتار گروهی تبه کار نسبت به گروگانان خود است.

کمیته ی ایرانی مخالفت با اعدام از همگی شهروندان می خواهد با بهره گیری از شیوه های مدنی به گستراندن هر چه بیشتر موج مخالفت با ادامه ی اجرای حکم اعدام در ایران یاری رسانند.

کمیته ی ایرانی مخالفت با اعدام- ونکوور
8 دسامبر 2013

Share